De jurkjes van Tomoko Mukaiyama


Wonderschoon, deze installatie van 12.000 witte zijden jurkjes. Een kathedraal van jurkjes, stuk voor stuk in patronen vastgeknoopt. Je sluipt op kousenvoeten door gangetjes van jurken en komt dan terecht in een koepel, eveneens van jurkjes. Je krijgt pijn in je nek, van pure bewondering.

De installatie is het werk van de Japanse musicus en kunstenares Tomoko Mukaiyama. Met behulp van Japanse architectuurstudenten zijn de gangen en koepels ontworpen. Drie weken lang hebben haar medewerkers de jurkjes aan de netten vastgeknoopt. Hij was in 2010 te zien in het Groningse Kruithuis.

Komrij over schrijven

‘Ja, God, wil je echt weten hoe dat bij mij toegaat? Pijn, kleine drukkingen hier en daar, nerveuze uitstulpingen, koudwaterkoorts.’

‘Ik schrap niet zoveel, want ik ben niet iemand die maar wat neerschrijft. Ik schraap het zorgvuldig, moeizaam en spaarzaam uit mijn hersens tevoorschijn.’

”Soms zit ik een dag te mieren over één alinea, en soms zie ik in een seconde een hele ontknoping. Jammer dat het laatste zo zelden voorkomt.’

Tien tips voor essayisten

  1. Beschouw je eigen ervaringen als feiten die nader onderzoek behoeven.
  2. Ergens tégen zijn is makkelijk. Waar ben je nu eigenlijk vóór?
  3. Blijf vragen stellen bij je standpunten.
  4. Treiteren, blameren, schelden horen hooguit thuis in een column maar niet in een essay.
  5. Schaam je niet voor clichés, schrap ze wel.
  6. Abstracties zijn mooi, vaagheden lelijk.
  7. Essayeren is overtuigen én verleiden.
  8. Betrek de wereld in je tekst.
  9. Kill your darlings!
  10. Geloof in wat je te zeggen hebt.

Ook verschenen bij het artikel ‘Ik kan zelfs schrijven over een vlieg’, over de essays van Montaigne, in Filosofie Magazine, 6, 2006

Snoeien voor academici

Gail Hornstein is een Amerikaanse hoogleraar psychologie. Ze hield altijd al van schrijven, maar heeft veel moeten leren toen ze een breder publiek wilde aanboren. Een academicus is gebonden aan vele conventies en schrijft bij voorkeur ondoorgrondelijk. Dat komt onder meer omdat academici bang zijn om écht verantwoording te moeten afleggen over hun teksten. Liever stoppen ze er alles tegelijk in. Zo ontlopen ze, aldus Hornstein, de noodzaak tot keuzes maken. Lees “Snoeien voor academici” verder