
Multitalent Ted van Lieshout wilde een kinderboek maken over een jongetje dat gehecht raakt aan een pleister op zijn wondje. Om de pleister ‘heel mooi’ uit te laten komen, tekende hij een zwart jongetje met een beige pleister op zijn kin, vlak onder zijn felrode lippen.
De uitgever vond het niet zo’n goed idee. Waarom eigenlijk niet? Van Lieshout vindt dat hij als kunstenaar de vrijheid moet hebben om alles in zijn kunst te verwerken, ook een stereotype.
Daarin geef ik hem gelijk, maar toch valt er wel meer te denken over deze kwestie. Ik schreef er een essaytje over (Trouw, 13 januari 2026). Ook te lezen als pdf.











